Bomba’s, bici’s y sushi’s

Vakantie is…

Tienduizenden college essays schrijven. Met de deur open kunnen plassen. Geen slachtveld rond de wasmachine die vrij is. Nog een rondje plátánós in de cafeteria. Drie keer per week naar de bios, Juegos del Hambre in het Spaans (Hunger Games). Ongestoord je ding kunnen doen. Grapje, opeens heel populair zijn want iedereen voelt zich alleen met maar 25 mensen op campus terwijl de rest allemaal thuis van jetlags, mistletoes en ‘Corsica’ vragen aan het genieten is. Nee niks vakantie. Tío Raul gaat gewoon nog lekker los met een bladblazer om 7 uur ’s ochtends naast mijn raam. Maar hij is nu opgehouden, dus het was misschien een sign. Een sign dat ik dit blad maar eens moet beschrijven, want ja, mijn laatste blog is al van een tijdje geleden, en sindsdien is er redelijk veel gebeurd.

Caterpillar

Rupsje Nooitgenoeg

Het weekend van 14 November: Cabécar, een indigenous community in Costa Rica. De meest beschermde en geïsoleerde van allen, een 1.5 uur durende hike om er te komen. Over een gammele, gapende gaten brug, gedoneerd door de Nederlandse ambassade. Voor mijn Service Day heb ik met een groep van 14 mensen de Cabécar people bezocht. Het was echt heel interessant: eigen taal, geen vorm van kunst/muziek/literatuur, geen schoon drinkwater/health care, very verlegen, weinig elektriciteit, en meer. Toen we daar aankwamen, lieten de vrouwen van gemeenschap zien wat voor werk ze doen met de hars van bomen, het is een heel gedoe, daarom doen de vrouwen het, de mannen hebben geen geduld (feminisme!) en daarna hadden wij wat activiteiten georganiseerd. Zumba, een toneelstukje, memory met Nederlandse plaatjes (begrepen ze geen drol van, alles leek op elkaar), klei. Ik had ze een opblaasbare wereldbol gegeven (thanks mam) die ze echt fascinerend vonden, een discoallstar oma liet weten hoe fijn en belangrijk ze het vindt dat er mensen van buitenaf de gemeenschap bezoeken. Zelf heeft ze namelijk niet de kans om de wereld rond te gaan en zo komen mensen te weten over het behoud van indigenous communities, die dreigen uit te sterven. Globalization. Mijn lieve first year Belg Emma (blog) is ook een cinematograaf como moi, en die heeft dit filmpje gemaakt (ik geef jullie de natuurfoto’s wel):

Het weekend van 21 November heb ik Zwarte Piet gespeeld bij de Nederlandse vereniging in Costa Rica. Wat nog best moeilijk is, als je allemaal vragen -in het Spaans, nota bene- op je afgevuurd krijgt. En als er door het zweet (Costa Ricaanse klimaat in pak) een wit snorretje op je bovenlip verschijnt. Is dat een pruik? Waarom komt het vel van je been? Heeft Sinterklaas mijn brief gelezen? Wat stond erin dan? Etc. Ze vonden het ook raar dat mijn Spaans zo slecht was, ik kwam toch uit Madrid? Ja, in Nederland letten de kinderen tenminste niet zo op. Oh trouwens, de hele Zwartenietzwarte Pietendiscussie daaro is niet zomaar genegeerd (genegerd, o nee Elee) door de Nederlandse Ambassade. Daarom is Piet Bob oranje. Het verhaal gaat zo: Fietsenpiet was in Madrid klaar met zijn werkjes en ging toen de Huispiet helpen met het huis verven. Maar ja, dat kon hij niet dus hij viel met zijn gezicht in de verf, en, wassen, boenen, het ging er niet meer af. Toch wilde hij San Jose (topografie van de dag: hoofdstad Costa Rica, en een of andere plaats in California, USA, als je me komt bezoeken, kies de goede) bezoeken want er zouden hier nieuwe fietspaden aangelegd worden. Dus ja, oranje piet. “Vind het wel mooier dan zwart” zei een kiddo. Nou dat is pas racistisch, zouden ze hier op UWC zeggen. Ze zijn nogal gevoelig af en toe… Oh en om 4 uur ’s nachts, de nacht van 5-6 December, ben ik rond de residences gegaan met een Belg, een Oostenrijkse en een Duitse (zij hebben ook een soort Sinterklaasman, maar zonder Piet) om de schoenen te vullen met chocolaatjes en koekjes, die we de community hadden gevraagd te zetten.

Het weekend van 28 November hadden we NOVEMBER BREAK. ÉÉN DAG MEER VRIJ, YEAH. Dus hup met ze allen naar het strand, Puerto Viejo (betekent Oude Haven). Ik deelde een huisje met Amy (Canada), goeie ouwe Fabiha en haar boyfriend Miguel (Spanje). Maar die kregen op de eerste avond ruzie dus dat was een feest. Nee, het was nog steeds leuk. Ik heb geen foto’s genomen want ik was mijn camera vergeten, dus deze zijn ook van Emma, maar goed. Puerto Viejo is een super toeristisch en sketchy strand. Een samenvatting: sunrises, sunsets, Ramen, Mangobar, screwdrivers, praten praten praten, djensen, Angelou, beachboys, ceviche en… bici’s. Ik heb gefietst! It was echt tha best feeling ever. Iedereen de dag erna op school met sjaals rond hun nek zien was ook wel grappig.

Ik begin mijn residence dit jaar steeds leuker te vinden. Vorige week hebben we Secret Santa gedaan en zijn we uit eten geweest, all-you-can-eat sushi. Laura, mijn roommate, bestelde meteen 20 dingen ofzo, want ja, ze eet elke twee weken sushi thuis. Naja, dat vond de ober een beetje vreemd. ‘Esa chica, maybe, no comprende el proceso, y so y so’ Jawel hoor, kom maar op met al, die, dui-zen-den, oh nog een, onee, borden… All-you-can-eat sushi is een struggle. Aan het eind lag iedereen op de grond. En die extra kilo’s (ja, we zijn in Latijns-Amerika, beauties everywhere) moeten eraf gedanst worden. Omdat de stress zo vlak voor een break nogal groot is (mensen hebben genoeg van elkaar, van het werk, etc.) dachten wij met de residence, hey laten we een party throwen. Met trailer en glow in the dark paint en al. Photobooth zelfs. Niet veel mensen kwamen opdagen (“werk…” ja hey) maar het was leuk, ik had het leuk.

Oh trouwens. THE UWC SPIRIT is uit. Voor jou online, 40 minuten only. Het is een film gemaakt door Andres Broennimann, die het jaar voor mij op UWCCR zat, en hij is in een jaar 5 UWC’s langsgegaan om verhalen vast te leggen. De extremere versies, als je het mij vraagt. Ik ben persoonlijk niet zo’n fan van de ‘niet bedoeld als promotionele’ film (qua inhoud niet, technisch ook niet) maar ik zou graag willen weten hoe ‘outsiders’ er naar kijken. Dus als je in ben voor een discussie, tell me. Oh trouwens, voor mij kwam de echte UWC Spirit weer vrij toen vorige maand de beste vriend van mijn goede vriend Tumisang -the Beast of Kanye East, Botswana- overleed aan een ziekte. Tumisang wilde heel heel graag naar huis om de begrafenis bij te wonen en startte een online fundraising campaign. Iedereen deelde en deelde de link. Binnen ongeveer 6 uur had hij de benodigde 3000 dollar opgehaald! 6 uur, echt niet normaal!

Verder is het ook nog Afro-Carib week geweest, en Middle Eastern week, dus swingende muziek in de cafeteria, iedereen draagt leuke pakjes, schooluniforms. Het was Movember November, snorren -naja, soort van- everywhere. En er is ’s nachts een ei op de deur gegooid, maar om het goed te maken had meneer ons een huge pandabeer geschonken. Prima. En rozen aan mijn geliefde, hard-to-get Colombiaanse roommate. She is mine. Verder heb ik voor de eerste keer ever Thanksgiving gevierd. Met heel veel KALKOEN. Toch nog mijn portie gehad, aangezien ik dit jaar niet thuis ben voor kerst maar lekker in de bus zit voor 16 uur want ik ga naar Panamaaaaaaaaa. Het land naast Costa Rica. Met Margot, of course. We gaan volunteeren op een heel cool, exclusief festival (tickets kosten 750 dollar), het heet Kalu Yala en ik weet niet precies wat het inhoudt maar het is iets met entrepeneurship, natuur, hipsters en hippies, gringo’s, naakte mensen, muziek. We vieren mijn 18e verjaardag NEW YEAR’S EVE in Panama City! En als we terug komen in Costa Rica, gaan we een week lang TURTLES redden van hun stropers. Ik heb er echt heel veel zin in. Zie deze vette clip: 

En en en ik ga ook nog naar Nicaragua, het andere buurland. Samen met 11 anderen ben ik geselecteerd om aan een super coole Service Week mee te doen. We gaan een documentaire maken op de Islas Solentiname over de kunstenaars en hun verhalen. Ik ben de cinematograaf en video editor samen met Jason en Lishu, mijn favoriete Asians. Eerst moeten we nog fundraisen en al die dingen, waar ik nu geen tijd voor heb, want ik heb nog 10 college essays om te schrijven. ”What does freedom mean to you?” “Talk about Spiders” etc. Writer’s block.

Hier nog een foto stroom:

ps. Vorige maand is een firstie, met wie ik heel close had kunnen worden, naar huis gegaan, permanent. Deze maand is mijn roommate vroegtijdig aan haar break begonnen door depressie. Oh maar dat mag ik natuurlijk helemaal niet vertellen.  Nee, ik wil gewoon even highlighten dat deze plek niet voor iedereen is. Als je je aanmeldt (wat je zeker moet doen vóór 12 januari, hier) moet je er wel zeker van zijn dat je dit wil. Twee jaar lang weg, misschien wel aan de andere kant van de wereld. Zonder papa, mama, Piet de Kat (mijn plaatsvervanger is gekomen hoor). Een andere taal, een ander systeem. Geen Grieks en Latijn (ahhh…) Naja, hopelijk kun je uit mijn blog opmaken dat ik het hier echt ge-wel-dig vind. Maar again, denk er goed over na. En als je het echt niet zeker weet, wacht dan nog een jaar en meld je dan aan.

En nu:

10846070_718413718255646_820670893257444965_n10425131_756836754382774_5765298288860910677_n(toen ik 36 uur niet had geslapen omdat ik alle bussen met de mensen die naar huis gingen voor de break goodbye ging zeggen)(graduation feelings, sentimental, au)(de tijd gaat zo snel)

Advertenties

6 Reacties op “Bomba’s, bici’s y sushi’s

  1. Elea, siempre me gusta de leer tus aventuras! Buen Nadal (es catalán!) Abuela Carolina en Benitatxell (Comunitat Valenciana).!Saludos a todos!

  2. Elea! Je bent te cool en je blog ook 🍉. Ik kan niet wachten tot ik je weet zie, doe niet te gekke dingen zonder het toezicht van je firstie 😘😘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s